het dragen van de baby

Na negen maanden van warmte, veiligheid, geluiden en beweging is het voor een pasgeboren baby een hele overgang zo buiten de buik van de moeder. Na de geboorte, vooral de eerste maanden, heeft je kind veel behoefte aan koesterend lijf-op-lijf contact. Aanraking en nabijheid zijn zeer belanrijk bij de ontwikkeling van een kind.

Een baby moet in de eerste levensmaanden na de geboorte veel informatie verwerken. Vooral het evenwichtsorgaan en de tastzin blijken hierbij van groot belang te zijn. De eerste maanden haalt het zenuwstelsel zijn 'voeding' vooral uit bewegingen en aanrakingen. Daarom is het goed als we de tastzin en het evenwichtsorgaan zoveel door aanraking en bewegingen stimuleren. Intuïtief weten we dat als een baby onrustig is deze vaak rustiger wordt en zich beter lijkt te voelen als we de baby tegen ons aan houden en te wiegen.

Mijn mening is dat het prettig is voor de baby en moeder om hem dicht tegen je aan te hebben. de baby voelt zich dan veilig en vertrouwd.Ik vind de draagdoek een hele goeie uitvinding.

Mij lijkt het leuk om dat later ook zo te doen met mijn kind hij voelt zich fijn en voor de moeder is het ook fijn om je baby dicht bij je te hebben.

Wat vinden jullie hiervan? En vinden jullie dit niet eng/of gevaarlijk?

Oma of kinderdagverblijf?

Veel mensen maken gebruik van een oppasoma in plaats van hun kind naar een kinderdagverblijf te brengen.Maar is dat nou wel beter voor een kind?

Zelf vind ik het nog wel een lastige kwestie.

Als een kind bij zijn/haar oma is dan krijgt het volop de aandacht die hij/zij nodig heeft.

Ook is het kind dan bekend met degene bij wie hij/zij is.De oma's weten over het algemeen precies wat de ouders wel en niet willen en zo krijgt het kind dezelfde regels als bij zijn ouders.In een kinderdagverblijf heeft een kind volop de kans om met andere kindjes te spelen, wat ook de ontwikkeling stimuleert.

Ook worden er veel activiteiten met de kinderen gedaan en heeft een kindje altijd wat te doen.Een kinderdagverblijf probeert zo goed mogelijk aan te sluiten bij de thuissituatie van kinderen maar het zal altijd iets kunnen afwijken.

Wat is nou het beste voor een kind?

Ik ben erg benieuwd naar de mening van anderen!

taal..

Op mijn stage adres zitten heel veel buitenlandse kindjes.
Veel kindjes kunnen de Nederlandse taal niet of heel slecht.
Ook veel ouders verstaan de helft niet van wat je tegen ze zegt.

Wat zou je doen als jij dit tegen zou komen op je stage?
Zou je gewoon Nederlands blijven praten tegen de ouders en kinderen of zou je je meer gaan verdiepen in hun taal?

Kusjes geven..

Wat vinden jullie van kusjes geven aan de kindjes op het KDV.
Op het kinderdagverblijf gebeurd vaak dat een leidster een kusje aan een kindje geeft wanneer hij/zij bijvoorbeeld gaat slapen of wanneer hij verdrietig is.

Vinden jullie dit kunnen en hoe denk je dat ouders hier over denken en wat ze er van vinden.
Bij mij op mijn stage gebeurd het ook, ook doe ik het zelf heel snel wanneer iemand is gevallen dan geef je even een kusje op zijn/haar wang en vaak is het dan ook alweer over.

ik ben benieuwd hoe jullie er over denken. En ben benieuwd of het op jullie stage ook veel gebeurd.

de SKE vind het belangrijk dat je op je eigen rug let

Bij ons op het kinderdagverblijf. Zijn er allemaal voorzieningen die rugklachten moeten tegen gaan, zoals het trapje om de verschoontafel op te komen en de verstelbare verschoontafel. Maar ik vind het soms wel wat overdreven, als ik een kind help met op de verschoontafel te klimmen, en ik sta dan wat voorovergebogen, wordt er soms tegen mij gezegd dat het kind zelf wel op de tafel kan klimmen. Ik vind dat wel heel aardig van die mensen, maar soms heeft het kind er moeite mee en zal een klein beetje hulp wel fijn vinden, en aangezien ik geen last heb van rugklachten, denk ik er ook minder snel over na.

Ouders denken mee...!!

Bij de SKE beschikt elke locatie over een oudercommissie om de uitvoering van de opvang met elkaar te bespreken. Daarnaast is er een centrale oudercommissie die met de directeur van SKE kinderopvang overlegt over de algemene lijnen van het beleid op het gebied van kwaliteit en pedagogiek. Zo denken de ouders actief mee over de opvang van hun eigen kinderen en over het beleid van de organisatie.Ik vind het goed dat er een oudercommissie is, bij ons kinderdagverblijf is er ook een oudercommissie, en ik vind dat de ouders recht hebben om de uitvoering van de opvang met elkaar kunnen bespreken. En zo weten ze ook wat er speelt bij het kinderdagverblijf, en kunnen dingen waar de ouders tegenaan lopen eerder bespreekbaar gemaakt worden, en dus ook uitgepraat worden.

buiten of binnen spelen?

Wat is nu beter buiten of binnen spelen?

De meningen verschillen hierover, daarom ben ik wat dieper gaan nadenken over de voor en nadelen van binnen of buiten spelen.

De voordelen en nadelen van buiten spelen:

Voordelen:


* De kinderen bouwen meer weerstand op.


* De kinderen kunnen hun levende fantasie vaak verwerkelijken omdat ze meer ruimte hebben om te spelen.


* Hun grove motoriek word beter ontwikkeld.

Nadelen:


* Het kind word vies (Kan een oorzaak zijn waarom kinderen niet buiten mogen spelen)


* Op straat is er meer gevaar omdat je minder overzicht hebt over het kind.





De voor- en nadelen van binnen spelen:






Voordelen:


* De kinderen ontwikkelen hun fijne motoriek beter omdat ze binnen vaak knutselen of tekenen.


* Ze stimuleren en trainen hun hersenen omdat ze aan de hand van spelletjes taal en/of rekenen spelen.


* Ze hoeven niet op het verkeer te letten.

Nadelen:


* Ze weinig ruimte om te spelen.


* Ze zijn eerder vatbaar voor bacteriën omdat ze minder weerstand op bouwen.


* De kinderen kunnen bij het buiten spelen meer contacten met andere kinderen leggen binnen gebeurd dat vaak maar met 1 of 2 andere kinderen.

buiten spelen, meer voordelen of nadelen???

Op de kinderdagverblijf waar ik stage loop zijn we voornamelijk buiten aan het spelen. Het kinderdagverblijf heeft een Groene Pedagogiek.

Dit houdt in dat er veel buiten gespeeld word, ook met slechte weersomstandigheden. De bedoeling is dat de kinderen uitgedaagt en nieuwsgierig worden doormiddel van de natuur.

Ik vind het een fijne manier van werken, de dag gaat snel en het is erg fijn om regelmatig een frisse neus de halen.Je hebt veel ruimte om samen met de kinderen te spelen en te rennen. Regelmatig pak ik de hoepels uit de schuur of pak ik de bal, zo kun je samen leuke activiteiten doen.Ik vind dat er aan buiten spelen alleen maar voordelen zitten, de kinderen worden hierdoor op een andere manier uitgedraagt en hiervan krijgen de kinderen een hogere weerstand.

Als we met de kinderen buiten zijn kunnen ze lekker fietsen, steppen of rennen, we merken meteen dat het erg druk binnen word zodra we een ochtend of een middag niet buiten spelen. De kinderen worden dan erg druk en dan gaan ze binnen rennen, wat uiteraard onveilig is en niet mag.

Kinderen die 4 jaar worden, naar school gaan en vervolgens met de taxi zelfstandig naar de BSO moeten. Hier wil ik mijn mening over geven.Ik vind dat die overgang te groot is. De kinderen doen zoveel indrukken op zodra ze naar school gaan. Het kan zijn dat ze hierdoor sneller en vaker moe zijn de eerste paar maanden.

Naar school gaan voor een 4 jarige kan ook een grote opluchting zijn, veel vriendjes en vriendinnetjes maken met kinderen van de zelfde leeftijd!Maar als de ouders ervoor kiezen om hun kind naar de BSO te doen word het allemaal wel heel zelfstandig. Ze moeten overblijven op school en dan worden ze na schooltijd met de taxi naar de buitenschoolse opvang gebracht.

Hier kunnen ze spelen en moet niks, ze spelen in een huiselijke sfeer maar in dorpen, hebben de BSO's vaak maar éen groep (in grotere steden zijn er vaak 2 groepen, 4 t/m 6 jaar & 7 t/m 12 jaar). De groep heeft dan een leeftijd van 4 t/m 12 jaar. Dat verschil vind ik te groot. De 4 jarigen worden dan bijna omver gelopen door de grotere kinderen, ze zijn nog zo jong. Ik vind dat er op zo'n moment teveel van een kleuter word verwacht, ze moeten opeens zo zelfstandig zijn.

Hoe denken jullie hierover?

Fietsen..

Je dochter/zoon is oud genoeg voor de eerste fietsles van vader en moeder. Maar je kind stribbelt erg tegen en durft niet op de fiets te gaan zitten. Hij schreeuwt en slaat om zich heen, maar je zegt dat er zij wieltjes erop zetten, zodat hij er niet afvalt, maar tevergeefs het heeft geen zin. Je kind wil niet leren fietsen.Maar hij zou toch voor later moeten leren fietsen??Wat doe je? Hoe pak je het aan?

Televisie verbieden ??

Frankrijk wil de televisie voor baby's verbieden. Dit in verband met; leiden tot passiveit, taalachterstand, slaapproblemen en concentratieproblemen. Ik vind dit persoonlijk nergens op slaan, want waarom zouden baby's daar bijvoorbeeld een taalachterstand van krijgen? Ik neem aan als baby's televisie kijken, dat ze juist meer van de taal leren, doordat er andere en meerdere woorden worden gebruikt dan in het dagelijks leven wat er tegen de baby's wordt gezegd.En waarom zouden baby's daar slaapproblemen van krijgen? Meestal vallen baby's juist in slaap van de televisie omdat het juist eentonig is.

Ik zou graag hier jullie mening over willen horen, zodat ik ook meer informatie bij elkaar kan halen, en waarom het nou juist verboden moet worden of juist niet.

Dit wil ik niet!!!

stel je hebt een kind op stage die gewoon niks wil doen.je verzint leuke spelletjes en leuke werkjes.en de rest van de kinderen doen allemaal leuk mee.maar het ene kind wil alleen maar bij je op schoot zitten en een boekje lezen.wat doe je bij zo'n kind?geef je het zijn zin en ga je boekjes lezen?of?

Kinderangsten

De ontwikkelingen in de angst van een kind vinden op vaste leeftijden plaats, wat wijst in de richting van erfelijke aanleg. Maar er blijkt ook veel aangeleerd te zijn wanneer we naar angst bij kinderen kijken. Bij jonge kinderen zien we vooral angst met betrekking tot persoonlijke veiligheid en zaken die voortkomen uit de fantasie van het kind. Bij het ouder worden neemt deze angst af en neemt de angst voor school, prestaties en sociale contacten toe.
Angst bij baby's
Voor een jonge baby zijn vreemde enkel maar interessant. Ieder gezicht vind een jonge baby interessant. Want ieder gezicht betekent contact. Het kind begint te lachen en kijken zodra er een gezicht in hun blikveld verschijnt. Maar langzaam aan gaat het kind minder lachen en kijken wanneer het gezicht van een onbekende is. Het kind leert bekende van onbekende te onderscheiden en zoek steeds meer de ouders op.Rond de acht of negen maanden beginnen veel kinderen angst te ontwikkelen voor onbekenden. Het kind wordt eenkennig. Maar niet alle kinderen ontwikkelen deze angst voor onbekenden en niet in iedere situatie is een kind angstig. Een aantal factoren zijn bepalend voor de angst van het kind.
ContextAllereerst is de context van belang. In een bekende omgeving zoals het eigen huis is een kind minder snel bang wanneer het met een onbekende geconfronteerd wordt, dan in een onbekende omgeving. Ook de aanwezigheid van de moeder is van groot belang. En vooral belangrijk is de reactie van de moeder. Een kind wat bemoedigend wordt toegelachen door de moeder zal minder angstig zijn dan wanneer de moeder geen direct contact zoekt met het kind of de moeder wat onzeker naar het kind kijkt. Wanneer een moeder al eenkennig gedrag verwacht van het kind, is de kans groot dat het kind ook eenkennig zal reageren. Ook wanneer het contact gelegd is met de onbekende zal het kind steeds zijn/haar moeder in de gaten houden om te kijken hoe de moeder reageert.
ControleVanaf de leeftijd van een jaar is het ook belangrijk dat het kind enige controle heeft over de situatie. Wanneer een bekende niet meteen op het kind afstapt, maar het kind de tijd geeft om te wennen en de eerste stap te doen tot contact, zal het kind veel minder angstig zijn. Vooral baby's roepen bij veel mensen de reactie op van meteen aanraken en dicht bijkomen. Maar dit schrikt het kind juist af.
PersoonMaar ook wie de onbekende is, is van groot belang voor de angst van het kind. Volwassenen roepen angst op bij jonge kinderen, onbekende kinderen niet. Verder is van belang of de onbekende dicht bij komt of op enige afstand blijft. En de houding van de onbekende is belangrijk voor de mate van angst. Een onbekende die rustig tegen het kind praat en na enige tijd wat met het kind speelt is voor het kind minder angstig dan een onbekend persoon die enkel passief aanwezig is.
Omgaan met eenkennigheid
Het eenkennige kind beseft nog niet voldoende dat wanneer de ouder niet meer in beeld is, dat deze weer terug komt en niet voor goed verdwenen is. Door het kind steeds weer te laten ervaren dat de ouder altijd weer terug komt, zal de angst afnemen. Door heel even weg te lopen en daarna meteen weer terug te komen leert het kind dat de ouder niet voorgoed weg is. Het helpt ook om tegen het kind te blijven praten wanneer het de ouder even niet kan zien. Ook kiekeboe spelletjes leren het kind dat uit het beeld niet betekent dat de persoon ook weg is.
Angst op peuterleeftijd
Op de peuterleeftijd kunnen kinderen steeds meer en gaan kinderen de wereld steeds meer ontdekken. De wereld blijk dan wel heel erg groot. Dit maakt het kind angstig en het klampt zich vast aan diegene die het meest vertrouwd zijn, de ouders. Het kind krijgt last van verlatingsangst. Vaak is de moeder degene die het grootste deel van de zorg op zich neemt en is hierdoor het meest vertrouwd.Belangrijk is de angst niet te veel te belonen met aandacht, want dit houdt de angst enkel in stand.Het beste is het kind even op te pakken en te troosten, de angst wel serieus te nemen, maar het kind daarna weer op de grond te zetten. Hoe consequenter deze methode toegepast wordt, des te sneller leert het kind de angst te overwinnen.
Op peuterleeftijd zien we ook dat kinderen bang worden van dingen waar ze van schrikken en die ze niet begrijpen, zoals plotselinge geluiden, dieren die onvoorspelbaar gedrag vertonen etcetera. Peuter kunnen nog geen goed onderscheid maken tussen fantasie en werkelijkheid. Hierdoor kan hun fantasie soms met hun angst op de loop gaan. Het helpt dan niet om te zeggen dat de angst onzin is, voor het kind is het echt. Ook is het niet goed om dan maar alles waar het kind bang voor is weg te halen. Hiermee leert het kind alleen dat de angst dus terecht was.
Angst overwinnen
In sommige gevallen heeft angst een doel en hoeft niet overwonnen te worden. Angst voor vuur leert een kind er uit de buurt te blijven. Angst voor gevaarlijke dieren beschermt het kind tegen het dier. Maar angst voor huisdieren, de dokter of hoogtes, staan het kind enkel in de weg en kunnen overwonnen worden.
CounterconditionerenBij deze methode leert het kind een situatie waarin het kind angstig is als steeds prettiger ervaren. Een kind wat bang is voor honden wordt in een kamer geplaatst met een hond in een hok aan de andere kant van de kamer en krijgt iets lekkers te eten. Iedere dag wordt de hond iets dichter bij gebracht tot het kind naast de hond durft te zitten. Door de positieve ervaring van het lekkere eten ervaart het kind de situatie met de hond als minder beangstigend en overwint hierdoor de angst.
DesensitisatieHet kind leert eerst om zich te ontspannen met behulp van oefeningen. Wanneer het kind dit onder de knie heeft wordt het kind langzaam aan blootgesteld aan hetgeen waarvoor het kind bang is. Dit kan zowel in gedachten gebeuren als in de realiteit. Het kind wat bang is voor honden moet er aan denken samen met een hond in een kamer te zijn, de hond in een hok. Dan moet het kind zich ontspannen. Wanneer de angst is afgenomen moet het kind er aan denken dat het kind naast het hok zit en weer ontspannen. Zo wordt het kind stap voor stap blootgesteld aan zijn of haar angst. De volgende stap wordt steeds pas genomen wanneer het kind niet meer angstig is.
Kijken naar een voorbeeldKinderen leren heel veel van de mensen om hen heen. Ze kunnen hierdoor angsten aanleren, maar ook afleren. Door te kijken naar iemand die niet bang is of nog beter wel bang is, maar goed met de angst omgaat, kan het kind leren zijn/ haar eigen angst te overwinnen. Hierbij hebben kinderen vooral baat wanneer de andere persoon, het voorbeeld, een leeftijdgenoot is.Ouders zijn ook een belangrijk voorbeeld voor kinderen. Maar een ouder is soms ook bang en kan het kind dit aanleren. Het lijkt misschien dan beter te zijn deze angst te verbergen, maar dit blijkt niet het geval. Het kind voelt namelijk de angst toch wel en zal enkel in de war raken wanneer de ouder de angst ontkent.
Fantasie gebruikenDoor de fantasie van het kind te gebruiken kan angst soms ook overwonnen worden. Een beer kan het kind beschermen , een liedje kan het kind helpen wanneer het bang is. En zo kan het kind zelf zijn/ haar angst overwinnen. Maar goed uitleg aan het kind wanneer het ergens bang voor is kan soms ook uitkomst brengen, juist omdat de fantasie van het kind de angst doet toenemen. Door een situatie begrijpelijk te maken kan de angst ook afnemen.
Angst de baas
Jonge kinderen kunnen heel erg overspoelt worden door hun angsten maar wanneer zij goed opgevangen en begeleid worden kunnen ze heel goed zelf hun angst overwinnen of onder controle krijgen.

mijn gedachte erbij:
Hoe ga je nou het beste omgaan met kinderangsten.
Hoe kun je ze het beste laten weten dat ze niet bang hoeven te zijn voor de Boe-man en dat er geen spoken op hun kamer zijn?
Ik zal het niet weten hoe ik het beste kan handelen met een kind die angsten voor het donker of voor spoken heeft.
Zal ik er boekjes van kopen en er een soort van een leuk verhaaltje maken dat spoken heel erg lief zijn.
Maar is dat wel goed.
Stel je voor een kind is over zijn angst heen en hij of zij krijgt ineens weer een terug val?
en wat moet je dan doen?
Ik weet het echt niet...
Weten jullie het misschien?

Bron: http://www.opvoedadvies.nl/angst.htm

Kindermishandeling

De feiten:

In Nederland worden per jaar ten minste 50.000 kinderen ernstig mishandeld. Elke week sterft in Nederland een kind aan de gevolgen van kindermishandeling. Het betreft hier alle vormen van lichamelijk of geestelijk geweld, dus inclusief misbruik, verwaarlozing en nalatige behandeling. En dit zijn alleen nog maar de cijfers op basis van het aantal meldingen.
Enorm veel kinderen leven dagelijks in grote angst; angst om sexueel misbruikt te worden, angst om emotioneel geterroriseerd te worden, angst om lichamelijk letsel op te lopen...
Kindermishandeling leidt niet alleen tot persoonlijke problemen, zoals angsten en depressies (vaak tot ver in de volwassenheid) maar ook tot maatschappelijke problemen, zoals pesten, diefstal en 'zinloos' geweld. Problemen waarmee onze samenleving voortdurend kampt.
En ieder jaar gaan er ten minste 50 kinderen dood als gevolg van mishandeling.

mijn gedachte erbij:
wat zou ik doen als ik dit toch merk?
stel je voor het gebeurt bij een kind in mijn straat en ik kom erachter?
ook al weet ik dat dit niet mag maar hoe benader je dan zo`n kind.
ik zou nooit zelf na de ouders gaan want stel je voor het word hierdoor alleen maar erger voor dit kind? daar kom je dus niet achter omdat het allemaal achter gesloten deuren gebeurt.
moet ik afwachten tot het kind vanuit zichzelf bij mij komt.
maar aan de ene kant denk ik ook weer dat kan niet want stel je voor dat de ouders dit al doen vanaf zijn of haar geboorte, dan weten ze niet beter.Moet ik meteen ingrijpen als ik weet dat dit zich afspeelt?
heeft iemand enig idee hoe je het beste kunt reageren op kinderen die zoiets mee maken?
zo ja laat het me dan maar weten.

Bron: http://www.stopkindermishandeling.nl/stopkindermishandeling/index.htm